Hij is schuldig verklaard
- 3 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Schuldig verklaard.
En onterecht, vind ik.
Ik heb het over een cliënt van mij. Inmiddels 52 jaar.
Geen namen natuurlijk.
Het bijzondere is:
Er is nooit een rechtszaak geweest. Geen rechter. Geen jury. Geen advocaat.
En toch is het vonnis glashelder.
SCHULDIG!
Schuldig aan het feit dat hij niet goed genoeg is.
Schuldig aan het feit dat hij mensen teleurstelt.
Schuldig aan het feit dat hij fouten maakt.
Schuldig aan het feit dat hij niet is geworden wie hij had moeten zijn.
En het ergste?
Hij heeft dit vonnis grotendeels zelf uitgesproken.
Misschien geholpen door een paar stemmen uit zijn verleden.
Een ouder.
Een familielid.
Een leraar.
Een omgeving waarin kritiek vaker klonk dan bevestiging. Vaker dan erkenning.
Geworden tot zijn interne criticus!
Prestaties werden gezien.
Maar pijn niet.
Waarin aanpassen veiliger was dan jezelf zijn.
In de loop der jaren werd die stem een innerlijke rechter.
Een rechter die geen vrije dagen neemt.
Geen genade kent.
En zelden tevreden is.
Veel mensen denken dat ze last hebben van angst.
Of stress.
Of perfectionisme.
Maar soms zie ik iets anders.
Soms zie ik iemand die al tientallen jaren terechtstaat in zijn eigen hoofd.
Iemand die voortdurend bewijs verzamelt voor zijn eigen schuld. Check ook het artikel over het negatieve stemmetje in je hoofd, en hoe je dat aan kunt pakken: https://www.alfredpetrie.nl/post/negatieve-stem-in-je-hoofd
Dat stemmetje probeert continu te bewijzen dat je toch echt schuldig bent, dat het aan jou ligt.
Zie je wel.
Je bent echt niet goed genoeg.
Zie je wel.
Weer fout gedaan.
Zie je wel.
Anderen kunnen dit beter.
En langzaam gebeurt er iets gevaarlijks.
De beschuldiging wordt een identiteit.
Niet:
“Ik maakte een fout.”
Maar:
“Ik bén de fout.”
Herstel begint met het in twijfel trekken van het vonnis.
Want wat als je nooit schuldig was?
Wat als je jarenlang hebt geleefd volgens een uitspraak, een overtuiging die nooit waar is geweest? Dat 'ik ben niet goed genoeg' een hele oude overtuiging is, maar geen waarheid.
Een conclusie die je onbewust hebt getrokken om met de situatie om te kunnen gaan. Te overleven.
Dat lijkt me een onderzoek waard.
Hoe speelt dit bij jou?
Wat is jouw zinnetje dat heel diep van binnen geïnstalleerd is in je vroege jeugd?
Meer weten over hoe bijvoorbeeld Somatic Experiencing je kan helpen?
Ga naar Somatic Experiencing en meer op https://www.alfredpetrie.nl/trauma-en-stress-release-1
Opmerkingen