Waarom herstel van je zenuwstelsel vaak begint met de kleine momenten die je bijna mist

Een cliënt van mij zei laatst:

"Ik blijf maar kijken of het al beter gaat."

Ik herken dat. Sterker nog, bijna iedereen die ik spreek doet dat.

Bijna iedereen die worstelt met angst, paniek, chronische stress of lichamelijke klachten doet dat.

Logisch ook.

Als je ergens vanaf wilt, wil je weten of het werkt.

Dus ga je kijken.

Voel ik minder angst?

Is de duizeligheid weg?

Ben ik rustiger?

Voel ik meer energie?

Gaat het eindelijk vooruit?

Allemaal begrijpelijke vragen.

En toch zit daar vaak een valkuil.

Want herstel laat zich niet altijd meten op de manier waarop ons hoofd dat graag wil.

De tuin onder de grond

Ik denk dat herstel soms veel weg heeft van het aanleggen van een tuin.

Als je vandaag zaait, kijk je morgen niet uit het raam om te controleren of alles al gegroeid is.

Dan vertrouw je erop dat er onder de grond al iets bezig is.

Dat de wortels zich vormen.

Dat het zaad openbreekt.

Dat er iets groeit wat je nog niet kunt zien.

Herstel werkt vaak precies zo.

Alleen wil ons brein meestal meteen de bloemen zien.

Het probleem met voortdurend controleren

Wanneer we voortdurend scannen of het al beter gaat, richten we onze aandacht steeds opnieuw op wat er nog niet goed is.

Het systeem blijft als het ware zoeken naar bewijs.

Ben ik er al?

Voel ik nog spanning?

Is de angst nog aanwezig?

Zijn de klachten nog voelbaar?

Dat voortdurende monitoren houdt ons vaak gevangen in dezelfde cirkel.

Niet omdat er iets mis is met ons.

Maar omdat aandacht een krachtige versterker is.

Waar aandacht naartoe gaat, groeit vaak onze ervaring.

Waarom kleine momenten zo belangrijk zijn voor het herstel van je zenuwstelsel

Binnen Somatic Experiencing gebruiken we vaak het principe van titratie.

Dat betekent eigenlijk:

Niet in één keer alles willen oplossen.

Niet alleen kijken naar pijn, angst of spanning.

Maar leren opmerken wat er daarnaast óók aanwezig is.

Een klein moment van rust.

Een prettig gesprek.

Een gevoel van warmte.

Een glimlach.

Een paar seconden zon op je gezicht.

Een moment waarop je even vergeet te zoeken naar wat er mis is.

Dat klinkt klein.

En juist daarom onderschatten veel mensen het.

Maar het herstel van je zenuwstelsel gebeurt niet alleen met grote doorbraken.

Je zenuwstelsel leert vooral van herhaalde ervaringen van veiligheid, verbinding en kleine succeservaringen.

De momenten die we vaak overslaan

Ik zie het regelmatig gebeuren.

Iemand vertelt twintig minuten over een moeilijke dag.

En noemt vervolgens bijna terloops:

"Maar ik heb wel even lekker buiten gezeten."

Of:

"Ik had eigenlijk een fijn gesprek."

Of:

"De pijn in m'n heup was even ruim twee uur weg!"

En vaak schieten we daar direct overheen.

Terug naar het probleem.

Terug naar de klachten.

Terug naar wat nog niet opgelost is.

Terwijl juist daar iets belangrijks ligt.

Dat zijn de momenten waarop het systeem nieuwe informatie ontvangt.

Nieuwe ervaring.

Nieuwe data.

Nieuwe mogelijkheden.

Misschien ben je meer aan het groeien dan je denkt

Misschien hoef je niet steeds te zoeken naar het moment waarop alles beter voelt.

Misschien hoeft herstel niet te beginnen met een grote doorbraak.

Misschien begint het met het leren opmerken van de kleine momenten die anders ongemerkt voorbijgaan.

"Hé, hier voelde ik even rust."

"Hé, hier voelde ik verbinding."

"Hé, dit moment was eigenlijk best prettig."

Dat lijken kleine dingen.

Maar vaak zijn dat precies de zaadjes waaruit later iets groters groeit.

De bloemen komen later

Je hoofd wil vaak weten of de bloemen er al zijn.

Dat is begrijpelijk.

Maar groei gebeurt meestal eerst onder de grond.

Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet:

"Ben ik er al?"

Maar:

"Heb ik vandaag weer een paar zaadjes geplant van het leven waar ik naartoe wil?"