Ik heb niks te willen

Deze week had ik een indrukwekkende eerste sessie met iemand van boven de 70 jaar in mijn praktijk. Ze nam kranig de trap en hoefde "zeker niet met de lift".

Een warme vrouw. Zorgzaam. Intelligent.

Iemand die haar hele leven haar verantwoordelijkheid heeft genomen.

Voor haar gezin. Voor anderen.

Voor alles wat er op haar pad kwam.

En ergens in ons gesprek viel een zin die bleef hangen.

Een zin die ik in andere variaties ken, maar die me deze keer extra diep raakte.

Ze zei:

"Ik heb niks te willen."

Ze zei het bijna achteloos.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Alsof het een feit was.

Niet als klacht. Niet als vraag. Gewoon als waarheid.

"Ik heb niks te willen."

Maar hoe langer ik ernaar luisterde, hoe meer ik voelde dat dit niet zomaar een zin was.

Het was een levensregel. Een overtuiging die al tientallen jaren met haar meereisde.

Wanneer ontstaat zo'n overtuiging?

Zelden op je vijftigste. Zelden op je zestigste. En meestal ook niet op je dertigste.

Vaak ontstaan dit soort overtuigingen al heel vroeg.

In een gezin waarin aanpassen veiliger was dan uitspreken. Waar harmonie belangrijker was dan eerlijkheid. Waar behoeften weinig ruimte kregen.

Waar een kind leerde:

"Doe maar niet moeilijk."

"Pas je aan."

"Denk eerst aan anderen."

"Jouw tijd komt later wel."

En dat kind leert iets belangrijks. Niet bewust. Maar diep vanbinnen.

Het leert:

"Wat ik wil is minder belangrijk."

Of misschien nog dieper:

"Wat ik wil doet er eigenlijk niet toe."

De prijs van jarenlang aanpassen: niet weten wat je wilt

Veel mensen denken dat hun probleem is dat ze niet weten wat ze willen. Maar dat is vaak niet het echte probleem.

Het echte probleem is dat ze zo lang hebben geleerd hun eigen behoeften opzij te zetten, dat ze het geluid van hun eigen kompas nauwelijks nog herkennen.

Als je tientallen jaren vooral hebt gekeken naar:

• wat anderen nodig hebben

• wat verstandig is

• wat hoort

• wat verwacht wordt

dan wordt het steeds moeilijker om nog te voelen:

"Maar wat wil ik eigenlijk?"

Niet omdat dat verlangen verdwenen is.

Maar omdat je er zo lang niet meer naar hebt geluisterd.

Je kunt niet jarenlang je eigen behoeften parkeren en verwachten dat je innerlijke kompas luid en duidelijk blijft spreken.

Zelfverlating gebeurt zelden in één moment

Veel mensen denken bij trauma aan grote gebeurtenissen.

Maar zelfverlating ontstaat vaak veel subtieler.

In duizenden kleine momenten.

Momenten waarop je je aanpast.

Momenten waarop je zwijgt.

Momenten waarop je over je eigen grens heen gaat.

Momenten waarop verbinding belangrijker wordt dan jezelf.

En na verloop van tijd voelt dat normaal.

Totdat er iets begint te schuren.

Totdat er leegte ontstaat.

Of onrust.

Of verdriet.

Of een gevoel dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Misschien is dit wel de echte vraag

Veel mensen vragen:

"Hoe ontdek ik wat ik wil?"

Maar misschien begint het niet met weten wat je wilt.

Misschien begint groei en bloei met iets veel kleiners.

Met jezelf weer toestemming geven om überhaupt iets te mogen willen.

Want achter veel angst.

Achter veel stress.

Achter veel uitputting.

Schuilt soms een mens die jarenlang heeft geleerd zichzelf op de laatste plaats te zetten.

Een mens die zo gewend is geraakt aan zorgen voor anderen, dat luisteren naar zichzelf bijna onnatuurlijk voelt.

Shift happens!

Toen ik die vrouw hoorde zeggen: "Ik heb niks te willen." Raakte me dat. Tuurlijk. En bij haar raakte het ook steeds meer. Het duurde even. Logisch. Van een vaststaande 'waarheid', shifte het naar een doorbraak. Een ontmanteling. Van een oude groef, een oude overtuiging.

Ze kon ook steeds beter begrijpen waar het vandaan kwam. 

Want als je een leven lang hebt geleerd dat aanpassen veiliger is dan jezelf uitspreken, dan wordt die overtuiging uiteindelijk vanzelfsprekend.

Maar vanzelfsprekend betekent niet dat het waar is.

Misschien begint herstel niet met weten wat je wilt.

Misschien begint herstel met het besef dat je iets mág willen.

Dat jouw verlangens ertoe doen.

Dat jouw behoeften ertoe doen.

Dat jij ertoe doet.

En misschien begint de weg terug naar jezelf met één eenvoudige vraag:

"Als alles mocht... wat zou ik dan eigenlijk willen?" 

Hoe ver je in je leven ook al bent, het is nooit te laat om zelfverlating door te krijgen en eindelijk terug te gaan naar wie je werkelijk bent. Tot de volgende, Hartelijke groet, Alfred.

Meer weten over wat Somatic Experiencing voor je kan doen? Check alfredpetrie.nl en regel daar gelijk ook je gratis toegang tot de webinar-training en/of het e-book 'Ont-stressen kun je leren'